Verstoppertje

Geschreven door: Femke Marcar

Mijn frenchie Gucci en ik. Wij zijn dol op elkaar. Maar er zijn dagen dat ik me afvraag of ik niet liever een konijn had gewild. Zo eentje die gedwee achter je aan hobbelt de hele dag. Die altijd genoegen neemt met een paar konijnenbrokjes en die nooit zo hard wegrent dat je hem niet meer kunt vangen.

Mijn Gucci is namelijk een kleine terror zo nu en dan. En “zo nu en dan” lijkt zich vooral af te spelen op de momenten dat ik er echt geen tijd voor heb. Om 8 uur ’s ochtends als ik me toch al aan het haasten ben weer niet te laat op mijn werk te verschijnen. Of als ik haar nog even uitlaat net voordat de supermarkt sluit waar ik per sé nog even langs moet. Ja.. madame weet de momenten wel uit te kiezen.

Zo kwam ik pas na een dag hard werken moe thuis. Vrijdagavond. De avond waarop ik me het liefst vermaak met witte wijn en franse frietjes Netflixend op mijn terras. Mijn avond voor mezelf. En voor Gucci natuurlijk. Want ook zij krijgt natuurlijk op vrijdag een extra lekker maal en heel veel knuffels. En ik van haar. Ze kijkt me dan aan met die onschuldige oogjes. Haar pootje over mijn arm, haar snoetje op mijn schoot. Smelt..

Maar dit keer koos de kleine onschuld ervoor om niet meer terug naar huis te willen na de pre-frietjes&wijn-wandeling. Met geen mogelijkheid was ze meer te bewegen in de juiste richting. Ze dartelde, sprong, blafte zo blij als een hond maar kan zijn. Wat een lol had ze. En een energie.. Want 4 uur later sprong ze nog steeds vrolijk in de rondte, terwijl ik zo moe was dat ik het liefst op het gras in slaap zou vallen. Maar in een eng donker park, was er geen haar op mijn hoofd die daaraan dacht. Na 5 uur besloot ik gefrustreerd de politie dan maar te bellen. Die zei me de dierenambulance te bellen. Die vertelde me dat ik de politie moest bellen, die me weer vertelde dat alleen de dierenambulance me alleen kon helpen. Pfff..

Ondertussen had de lieve kleine Gucci een nieuw spelletje bedacht: verstoppertje. Nergens meer te vinden.. Na een uur zoeken samen met de mensen van de dierenambulance besloot ik maar naar huis te gaan. De frietjes en wijn lagen nog te wachten..

Maar vlakbij mijn huis dook Gucci opeens weer op. De mensen van de dierenambulance waren zo aardig om weer terug te komen om haar te vangen. Maar hoe ze ook hun best deden.. Als Gucci iets in haar hoofd heeft…. Het lukte hen niet. Dus daar zat ik., moe, boos, hongerig. In m’n eentje op het grasveld vlakbij mijn huis. Met een huppelende hond die met geen 10 paarden nog naar huis wilde.  En af en toe een nieuwsgierige voorbijganger die zich vast moet hebben afgevraagd hoe deze zwerver een dure kokerrok en idem bloesje,  kon betalen.

gucci

Ten einde raad besloot ik dan maar een eigen spelletje te bedenken: voetbal! En daar stond ik. Te voetballen midden in de nacht. En te voetballen. En nog meer te voetballen. Net zolang tot het moment kwam dat ze heel even haar aandacht liet verslappen. Goal!

Om 2:00 zat ik in bed. Eindelijk. Met frietjes, wijn en Netflix. Kleine terror slapend aan mijn zij. Met haar onschuldige snoetje over mijn been. Wat een schatje is het toch…

Wil je ook meedoen aan deze rubriek? Mail dan naar fransebulldog@hondenbaasjes.nlo.v.v. “column”.

Gesponsord