Nachtelijk uitstapje

Nachtelijk uitstapje

Geschreven door: Rita de Wilde-Brink
Het is zover: ons tweede kampeerseizoen breekt aan. Sinds vorig zomer zijn we trotse eigenaren van een caravan. Zo kunnen onze honden gezellig mee op vakantie.

We halen de caravan uit de stalling en zetten hem bij ons huis. Als Bentley, onze altijd-nerveuze-Weimaraner/Duitse Staander, de caravan ziet staan, begint hij al blij te kwispelen. Zodra we de deur openen, springt hij er direct in met in zijn kielzog Rover, onze vrolijke Weimaraner pup.

Gesponsord

Terwijl wij de boel inspecteren, klaarmaken en inpakken, drentelen de honden achter elkaar aan. Caravan in en caravan uit. Het eerste weekendje wordt gepland; we gaan een paar dagen naar de Veluwe. De heenreis verloopt prima en na aankomst installeren wij ons op een ruime plek. Ondanks de kou en regen lijken beide honden zich goed te vermaken. In de avonden drijft de temperatuur ons op tijd de caravan in. De nachten zijn koud, maar verlopen goed. Rover geeft netjes aan wanneer hij eruit moet en manlief loopt dan midden in de nacht met hem een rondje. Het kampeerweekend is geslaagd en als we thuis komen plannen we meteen de volgende minivakantie.

Nachtelijk uitstapje - bentley en rover
Bentley en Rover - Nachtelijk uitstapje

We zoeken het nu iets verder van huis en vinden een geschikte camping in Luxemburg. Onze vertrekdatum nadert, we pakken de caravan weer in en dan gaan we weer. De honden zijn heel enthousiast als ze zien dat ze weer mee mogen. De zon schijnt, het is rustig op de weg en we nemen alle tijd voor de reis. Luxemburg bevalt ons goed. We hebben vier mooie dagen een prachtige schaduwrijke plek voor de honden. We wandelen, luieren en bekijken de omgeving samen met de honden. Bentley rolt graag door het gras terwijl Rover het liefst de hele dag bij ons op schoot ligt. In de nachten zijn de honden toch wat onrustig. Rover kauwt op een stiekem naar binnen gesmokkelde dennenappel of op mijn sneakers.

’S Nachts stappen mijn man en ik om en om, met lichte tegenzin, met Rover de caravan uit voor een ommetje. Na vier onderbroken nachten op een rij zijn wij behoorlijk vermoeid. En als je vermoeid bent vergeet je nog wel eens wat…

De laatste nacht in Luxemburg horen wij Rover schuifelen in de caravan, hij wil naar buiten. Het is half zes als manlief slaperig uit bed stapt. Ik hoor pootjes de caravan verlaten en de deur sluiten. Slaapdronken heb ik het gevoel dat er iets niet klopt, maar ik heb geen zin om op onderzoek uit te gaan. Manlief komt na 10 minuten weer naast me liggen en al snel vallen we weer in slaap. Na een paar minuten schrik ik wakker! Ik heb ineens het gevoel dat er maar één hond in de caravan is. Voorzichtig kijk ik om me heen om te ontdekken of mijn vermoeden klopt. Het is schemerig en ik kan niet veel zien. Ik overtuig mezelf ervan dat ik me gewoon vergis….

Rover wordt intussen steeds onrustiger. Hij springt tegen ons bed en jankt zachtjes. “Ga slapen!” roept mijn man tegen Rover. Na een uurtje klinkt er kordaat geblaf buiten de caravan. Mijn echtgenoot mompelt slaperig tegen me dat dat Bentley is. Plots realiseer ik mij dat mijn gevoel klopte. We kijken elkaar verschrikt aan en mijn man springt uit bed. Hij opent de deur en Bentley komt rustig binnen zetten, installeert zich op zijn plek, zucht en gaat slapen. Wij zijn zo verbaasd, maar Rover is meteen weer ontspannen. Als wij een uur later klaar staan voor onze ochtendwandeling is Bentley er allerminst klaar voor. Die kop…. Wij moesten zo hard lachen, maar Bentley vond het minder grappig. Hij kijkt ons met een licht verwijtende blik aan en wijkt de dagen erna niet meer van onze zijde. Wij knuffelen hem heel veel en beloven aan Bentley dat het nooit meer zal gebeuren.

Wil je ook meedoen aan deze rubriek? Mail dan naar contact@hondenbaasjes.nl o.v.v. “column”.

Gesponsord